Materiał Partnera Wszystko o prawidłowym tynkowaniu we wnętrzach

Wszystko o prawidłowym tynkowaniu we wnętrzach

Po wybudowaniu budynku w stanie surowym, można przystąpić do wykańczania go wewnątrz i na zewnątrz. Trzeba jednak wziąć pod uwagę okres osiadania i skurczu murów, który trwa od 3 do 6 miesięcy po zakończeniu stanu surowego. W tym czasie rozprowadza się po budynku wewnętrzne instalacje wodną, kanalizacyjną, centralnego ogrzewania i elektryczną. Można też osadzić ościeżnice okienne i drzwiowe. Dopiero potem przystępuje się do tynkowania.

Różne metody nakładania tynków

Z tynkowaniem ścian trzeba poczekać aż okres osiadania murów się zakończy, dlatego budynek w stanie surowym często stoi przez około pół roku i wygląda, jakby nic się w nim nie działo. W tym czasie oczywiście przeprowadza się inne prace, a dopiero po nich rozpoczyna się tynkowanie. Do wyboru jest kilka rodzajów tynków o różnych właściwościach, które stosujemy w zależności od tego, jaki efekt chcemy uzyskać. Istnieją też różne metody nakładania tynków. Zasadniczo tynk można nakładać ręcznie lub maszynowo i, jak twierdzi pani Agnieszka Pietrala z Zakładu Usługowo-Remontowego Pietrala – o ile tynk maszynowy da się nakładać ręcznie, o tyle tynku ręcznego, który nie zawiera środków poprawiających urabialność i plastyczność, nie da się nakładać maszynowo. Jego czas obróbki jest po prostu krótszy i wymaga sprawnego wygładzenie masy przez doświadczonego fachowca. Jeśli tynkujemy maszynowo, należy zakupioną mieszankę tynkową wymieszać w agregacie z właściwą ilością wody, a następnie podaje się go poprzez lancę natryskową na sufity i ściany. Tynkowanie mechaniczne wykonywane jest przez dwu- lub trzyosobową ekipę. Tynki maszynowe mają lepszą jakość i są bardziej trwałe, niż tynki ręczne.

Stosowanie tynku w zależności od składu

W zależności od przeznaczenia pomieszczenia stosuje się różny skład tynków. Charakteryzują się one różną paroprzepuszczalnością, ale także szybkością wiązania, elastycznością i twardością. Czasem na ścianie miesza się różne rodzaje tynków w zależności od tego, czy stanowi on warstwę podstawową, czy warstwę zewnętrzną. Najczęściej stosowane są tynki cementowe, cementowo-wapienne i gipsowe. Tynk cementowy jest najtańszy, dlatego często stosowany jest jako podkład pod tynk cementowo-wapienny, albo pod okładziny. Najczęściej jest stosowany w pomieszczeniach wilgotnych, jak łazienki, pomieszczenia techniczne itp., gdyż charakteryzuje się niską paroprzepuszczalnością. Sprawne nanoszenie tynku cementowo-wapiennego sprawia nieco mniej trudności, gdyż jest on bardziej plastyczny. Im więcej zawiera wapna tym lepiej chłonie wodę, dzięki czemu zapewnia we wnętrzach lepszy mikroklimat. Zaś tynk gipsowy układa się zwykle na ścianach i stropach z betonu, jest paroprzepuszczalny i ma właściwości antyseptyczne.

Podziel się